تأمل در رهیافت امنیت اجتماعی با هدف تبیین نسبت نظری امنیت و هویت، از رویکردهای متأخر در مطالعات امنیت به ویژه در میان اروپائیان بوده است و نو واقع گرایانی چون باری بوزان و اندیشمندان مکتب کوپنهاگ را در توضیح معماهای امنیت در سطوح درون دولتی و میان دولتی یاری داده است. اصطلاح امنیت اجتماعی را نخستین بار باری بوزان در کتاب «مردم، دولتها و هراس» به کار برد و مسایل آن را شامل تهدیداتی دانست که هویت جامعه را مورد تعرض قرار می دهند. بر این اساس مهمترین مفروضه رهیافت امنیت اجتماعی، دلالت گر آن است که بقا و دوام هر جامعه منوط به حفظ هویت آن می باشد. این ویژگی به خصوص در باب اجتماعاتی که فاقد دولت باشند، نمود بارزتری دارد و واکنش آنها به تهدیداتی که متعرض هویت آنها می شود، اهمیت سیاسی و امنیتی افزونتری پیدا می کند. این تهدیدات، ممکن است شامل مواردی چون ممنوعیت به کارگیری زبان، نام و یا لباس خاص یا تبعید و کشتار اعضای یک اجتماع هویتی باشد و ابزار هویت آنها را امکان ناپذیر کند. بر این اساس، مقاله حاضر با عملیاتی کردن مفهوم معمای امنیتی در سطح درون دولتی ، بر آن است تا هویت های متمایز خودی و دیگری در روابط اجتماعی را باز نمایی کند.